Txorimaloak jan zituzten
nire begiak eta mingaina,
eta horrela ibili nintzen,
larrea sentitzen,
baina ikusi ezinik
eta berarekin mintza ezinik.
Arimaren exilioan,
tokiz kanpo,
oinutsik,
bidegabe.
Horregatik gara iraultzaile,
bidegabe eraikitzen direlako bideak.
Horregatik gara askatzaile,
ametsak ez ditugulako traizionatzen,
guk,suari egurra botatzen bizi garenok.
No hay comentarios:
Publicar un comentario